Zaterdagochtend 1 april, de wind langs onze haren verraadt dat we op de tocht staan op het Centraal Station van onze hoofdstad Amsterdam. Oude garde ontmoet elkaar en maakt kennis met nog niet zulke vertrouwde gezichten. Om kwart over 12 lopen we langs de zij-ingang naar de trams en de bussen. (Wat een zootje is het daar. Volgens mij blijven ze renoveren daar) Voorover leunend tegen de wind wachten we op bus 22 die ons zal brengen naar het Scheepvaartmuseum. Daar aangekomen, we reden dankzij Peter niet voorbij, kochten we de tickets, stopten we de tassen in de kluisjes en doorliepen in 1.5 uur het museum. We begonnen bij het VOC-schip Amsterdam. Daar hebben we gezien hoe de bemanning op een VOC-schip sliep enzo. Daarna zijn we naar binnen gegaan. Bootjes gezien op schilderlinnen, varend over woeste golven. Met van die schuimkoppen erop. Houten modelboten met echte zeilen stonden in glazen stolpen. Uiteraard was er ook nog het pakhuis met de alarmknop. Waar enkelen heerlijk hebben zitten luisteren naar een verhaal. Last but certainly not least. De koninklijke sloep. Deze sloep werd als laatste officieel gebruikt voor een vaartocht over de Amstel ter gelegenheid van het zilveren huwelijksjubileum van Koningin Juliana en Prins Bernhard in 1962. Na een “lunch” en wat gesprekken in het cafetaria van het museum werd nagedacht over een verdere middaginvulling. Het besluit viel op het Vondelpark en daarna lekker eten bij Wagamama. Een heerlijk noodle restaurant. Inclusie de überhippe huppelende jongen. Het diner, door slechts enkelen met stokjes genuttigd, beviel erg goed na de wandeling in het Vondelpark. Waarbij we heerlijk vergezeld werden door de warmte van de lentezon. Ongeveer kwart over zeven kwamen we weer aan op Amsterdam CS en ieder vervolgde zijn reis naar huis.